Pierre d’Ailly De Reformatione adlı kitabında kiliselerin, bayramların, azizlerin, kutsal günlerin sürekli artmasından şikayet eder. İmgelerin ve resimlerin çoğalmasına, ayinlerin uzun ve sıkıcı oluşuna, yeni yeni ilahilerin ve duaların icat edilmesine, ibadetlerin ve oruçların artışına karşı çıkar. Kısacası, onu kaygılandıran şey gereksiz bir çokluk belasıdır. D’Ailly çok fazla tarikatın zuhur ettiğini ve bunun da adetlerin çeşitlenmesine, dışlayıcılığa, rekabete, kibre ve gösterişe yol açtığını söylemektedir. Her yere manastırlar inşa ediliyordu, ama ortada yeterli mali kaynak yoktu. Pierre d’Ailly bütün bu uygulamalardaki kutsal ve dinsel yanı eleştirmiyor, sadece onların durmadan artmasından yakınıyor ve kilisenin bunca teferruat yükünün altında ezildiğini düşünüyordu.
Fazla tarikat ve yardım kuruluşu efektifliği düşürüyor, amaç hayırdan ziyade şova dönüşüyor. Artan bayramlar vs de dinin önemini azaltıyor, bayramların özelliği kalmıyor. Fazla tarikat da olası fazla heretik düşünce demek.